Op de Utrechtse Heuvelrug ligt een paardentuin waar paarden, landschap en wonen naadloos in elkaar overvloeien. Geen wirwar van hekwerk of aandachttrekkende inrichting, maar een rustige en natuurlijke leefomgeving die volledig opgaat in het omliggende landschap.
Het begon als een meisjesdroom
“Voordat we dit huis kochten, was ik al bezig met paardenwelzijn en manieren om onze paarden natuurlijker te laten leven,” vertelt Monique. “Toen hoorde ik over Laura’s ideeën in een podcast. De manier waarop zij landschap, paardengedrag en esthetiek samen-brengt... Ik wist meteen dat áls we ooit de kans zouden krijgen, ik haar zou vragen om ons paardentuin ontwerp te maken.”
Die kans kwam in 2020. Toen Monique en haar partner hun woning in Amerongen kochten. Eindelijk konden de paarden aan huis komen. Maar niet op een traditionele manier. Ze wilden een plek creëren waar haar paarden meer vrijheid kregen, zonder in te leveren op rust, veiligheid en esthetiek. Dat bracht ook uitdagingen met zich mee. De gemeente stelde voorwaarden aan de locatie van de rijbak en één van de paarden was gewend om ’s nachts op stal te staan. Daarom werd niet gekozen voor een rigoureuze omschakeling, maar voor een ontwerp dat stap voor stap meer vrijheid mogelijk maakte.
Van stal met uitloop…
naar een eerste lus…
naar meerdere natuurlijke tracks die de paarden uitnodigen om zelfstandig te bewegen.
Natuurlijke tracks die zelfs gebruikt worden als töltbaan
Van paardentuin naar mensentuin
Vandaag bewegen de paarden vrij door hun leefomgeving, langs kruidenrijk grasland, eetbare beplanting en slingerende zandpaden die zelfs gebruikt kunnen worden als töltbaan. Het mooiste? Volgens Monique bewegen de paarden nu vanzelf.
Wat dit project bijzonder maakt, is de sterke verbinding tussen paardentuin en landschap. Vanuit het huis blijft het open uitzicht over het achterliggende grasland volledig behouden. Daarom werd gekozen voor een subtiele afrastering van kastanjehouten palen met dun draadwerk dat nauwelijks opvalt in het landschap. Ook de overgang tussen de mensentuin en paardentuin kreeg veel aandacht. Eetbare beplanting vormt een zachte grens tussen beide werelden. De paarden wandelen letterlijk langs de tuin, terwijl de beplanting niet alleen functioneel is voor de paarden, maar ook een meerwaarde vormt voor de beleving vanuit huis.
Deze paardentuin laat zien dat natuurinclusieve paardenhuisvesting niet draait om méér techniek of strengere systemen. Het draait om ontwerpen vanuit gedrag, landschap en rust. Een plek waar paarden mogen bewegen zoals ze bedoeld zijn en waar mens en natuur daar elke dag van meegenieten.
Eetbare beplanting vormt een zachte grens tussen beide werelden.
Benieuwd naar het volledige artikel?
Bestel het Paard en Landschap inspiratiemagazine en lees het volledige verhaal achter Monique haar paardentuin in Amerongen. Lees daarnaast over de uitleg van diverse paardentuinprincipe, ontdek nog drie andere paardentuinverhalen en doe je voordeel met de vele praktische tips. Bestel jouw hardcopy hier.
